Anadolulu Ben

ANADOLULU BEN

Kurak tarla kadınıyım…
Anaç yüreğim bilemedin;
Evdeyim akşama değin
İki büklüm, saçım-saçağım süpürge…

Güneş görmez madenlerde gözü kara işçi ben
Kara altını sökerim Zonguldak’ın böğründen 
Haçen kara maden mi,
Ha bu uşak mı yaman…

Bilmez misiniz ezelden susuz toprağımı
Toprağımın tuzu… suyu… bereketidir, alın terim…

Koğuşta isem; ya ağa, ya şişlenen 
Bilemedin; köyde muhtar ben…
Sınırlarında nöbet tutarım
Mesela Hakkari’de Mehmet, ben…

Bilmez misiniz ezelden karmaşasını sisli tepelerimin
Emeğimin sızısı: namusum…
Sustalıyı çektim de…
Yedim öte yandan ciğerime….  
Bilmem kaç sene geçti… dört duvar…

Ezelden aşığım Bursa da
Ovasında Konya’nın …
Ozanım; mesela, 
Emreyim bir çare…

Kabil ben, Habil ben…
Hırsızım zifir geceleri
Gündüz, takılmış ambulansın ardına şaşkın ben…

Boğaziçi’nde; rakıyım, bulgur pilavı, içli köfte…  
Ne fark eder yoksul ya da zengin
Soframda; kuru fasulye, soğan, bir baş da sarmısak
Yoksul ikramında zengin ziyafeti, gönlüm…

Bir vapurum desem; kah Bandırma…  kah Van Gölü…
Bilemedin; körfezin ılık koynunda umut taşıyan, ben…
Söyleyin! eşi var mı misafirperverliğimin…
Kahvenin telvesi ve kırk yıl hatırı, ben 

Bilmez misiniz vuran, vurulan.
İtip, kakan …
İtilen, kakılan…
Hep Anadolulu bir başka ben…

Bilmez misiniz asi toprağımı  ezelden!
Kafa tutup yedi düvele…
Toprağa kan; bayrağa al, yine ben

Parsel parsel Anadolu’nun her karışında 
Gün be gün doğup erişen..

Milyonlarca Mustafa Kemal
Yine ben…